KuÅŸlara yakın bir ev kiralayıp, içine sadakatten koltuklar yaptırdım. Özlemini yorgan gibi her gece örtüyorum. GidiÅŸinle dağılmıştı yuvam, ÅŸimdi her ÅŸeye baÅŸtan baÅŸladım, dantel gibi yaÅŸamımı örüyorum.
BilmediÄŸim duygularla tanıştım. Yan komÅŸularım acı, keder ve anılar. AkÅŸamları balkonda kahve içiyoruz hasretinle, bir sen yoksun, bir de boÅŸuna kurulmuÅŸ hayaller. Yeni evimin duvarları hüzün rengi, mutfağımda kavanozlara dizili duruyor gözyaÅŸlarım.
Yine de her ÅŸey o kadar gamlı deÄŸil. En azından oturduÄŸum sokağın adı umut! Bu sokakta ümitsizce oturmak benim bahtsızlığım olsa da, kaderle kavga etmiyorum. Ä°ki bayram arası aÅŸk olmaz diye, iki yaÄŸmur arasını bekliyorum. Gerçi bu takvim yapraklarının sakinliÄŸi ömrümü yiyor ama olsun, sabrediyorum.
içimden bir ses diyor ki, ÅŸu yeni mahallede apansız karşılaÅŸacağız bir gün. Sen de yakınlarda bir yere taşınacaksın elbette! Bu eski ÅŸehrin evleri hep kiralık. Korkarım ben de sokak olacağım buralarda bir yere. Adım hayal kırıklığı olacak. Tesadüf bu ya, senin camın hep bana bakacak.
Sesli seviÅŸmelerden, mırıldanılan kavgalara dönüÅŸtüÄŸümde gitmeliydim aslında. Geç kalınmış bir okul gününe gider gibi hazırlanıp, yeniden sevecek gücüm varken taşınmalıydım sevdadan. Geç kaldım! Olsun, buna da alışıyor insan. Zaten kim destan yazabildi ki, Leyle ile Mecnun’dan sonra?
Bu evin ÅŸaşırtıcı manzaraları var. Cinnetle cinayet arasında gelip giderken aklım, pencereden bakıp, Cezayir menekÅŸeleri gördüm bir akÅŸamüstü. Vazgeçtiklerimi hatırladım. Sana vuruldum yeniden, bir daha aÅŸka karşı boynum bükük, sustum.
Sabah kahvesinden sonra, fal kapattım. Kim bakacaksa? Yalnızlığım açtı fincanı. Ä°çim kabarmış ama yakında geçecekmiÅŸ. Sonra telvenin ortasında bir göz varmış, gözü çıksın her kimse diye geçirdim içimden. Bir de üç vakte kadar kapımı uzun boylu bir aÅŸk çalacakmış ama gel gör ki, o sırada ben evde olmayacakmışım. Falım bile kısmetsiz yani!
Yüzümü deÄŸiÅŸtirsem diyorum. Burnumu küçültüp, dudaklarımı büyütsem, ruhum da güzelleÅŸir mi? Hayallere yasak yok nasılsa, koluma da bir hınzır sevda bulutu takarım. Sonra benden keyiflisi olmaz dünyada.
Aklımın kıvrımlarına girmiÅŸsin, kalbimin tamamında resmin var. Ne yapsam olmuyor. Kaçtığım, saklandığım kadar sana düÅŸüyorum. Sensizlik ÅŸehrinde ben, hangi semte taşınsam mutlu olamıyorum. Bu ayrılık ne acı bir duygu, insan kendini ne kadar yoksul hissediyor? Yine de bir ışık var çünkü ben aÅŸk manzaralı umut sokağında oturuyorum…..
alıntı
.
0 yorum yazılmıştır
